نمونه متن پیامک وفات حضرت زینب

زینب آخر این شبِ تاریک را سر می‌کند یاد از یاس و شقایق، یا صنوبر می‌کند این وداعِ آخر و جان دادنِ بانوی عشق عاقبت وصل حسینش را میّسر می‌کند وفات حضرت زینب (س) بانوی بزرگ اسلام را تسلیت عرض میکنیم

کربلا در کربلا می ماند اگر زينب نبود شيعه می پژمرد اگر زينب نبود وفات حضرت زینب (س) تسلیت باد

عشق با زینب تبانی کرده است رنگ گل را ارغوانی کرده است هست کیش رهبریت کیش او صبر زانو می زند در پیش او . . . وفات حضرت زینب(س) تسلیت باد

آه از نماز شب نشسته و قامت ناگهان خمیده! آه از موی سپید یک شبه !…آه از دل زینب ! وفات حضرت زینب(س) تسلیت باد

ما گرفتار بلای زینبیم ما حسینی از عطای زینبیم تا خدا بر ما عنایت می کند ماگدای هر گدای زینبیم وفات حضرت زینب (س) تسلیت باد

سالروز شهادت زینب کبری(س)، دخت علی مرتضی، پیام آور کربلا، الگوی شکیبایی و تقوا، عابده آل علی(ع) و عقیله بنی هاشم را به تمام پویندگان راه ولایت و عاشقان خط سرخ شهادت تسلیت باد.

من از حرم تا قتلگاه سعی و صفایی کرده ام بعد از حسین در کربلا بالله خدایی کرده ام آنچه مرا بی صبر کرد بزم شراب شام بود آنجا که باشد مقتلم کنج خراب شام بود . . . وفات حضرت زینب(س) تسلیت باد.

حال و هوای کربلا در حال من پیدا بود هر کس حسینی می شود با نام من شیدا شود من زینبم دخت علی آئینه زهرا منم پیغمبر پیغمبران مجموعه ی غمها منم . . . وفات حضرت زینب(س) تسلیت باد

زلف عفاف، رشته دامان زینب است آیات صبر، پایه ی ایمان زینب است ایثار و پـاکدامنی و عزم و اقتدار این چار، درسِ طفلِ دبستان زینب است وفات حضرت زینب(س) تسلیت باد

نه تنها زینب از دین یاوری کرد به همت کاروان را رهبری کرد به دوران اسارت با یتیمان نوازشها به مهر مادری کرد . . . وفات حضرت زینب(س) تسلیت باد

بانوی سربلند هنوز هیچ آشنا با عاشورایی ، قدرت نیافته بزرگی شخصیت او را درک کند. زینب(س) ، با تمام روح لطیفش ، اوج هر سختی را چشیده ، اما زیبا و پرمنطق در کوفه سخن می راند ، چنان که قلب ها را بیدار می کند و کم است مسلمانی در شامات که اسلامش را مدیون روشنگری او نباشد. آری ، زینبی که آن روی سکه عفت فاطمی است ، پرده نشین خانه وحی است ، پرورده غیرت هاست. همان خاتونی است که زنان کوفه صف اندر صف در انتظار دیدار اویند تا در درس تفسیرش بیاموزند که چنین بی مانند تفسیر قرآن بر سرنیزه خوانده شده را فریاد می کند ، چنان که به قدرت قرآن ، جان های بی وجدان اهل شهر نفاق را زنده کرد و حیات حسینی به رگ هامان تزریق کرد. آری ، به خدا که تاریخ در محضر زینب(س) از پا درآمده و خود را به دست باکفایتش داده تا تاریخ و شریعت محمدی، همه و همه را از نو بسازد. وفات حضرت زینب (س) تسلیت و تعزیت باد

نام زینب داشت ، اما مرد بود عاشورا ، خونی بود که با حلقوم زینب(س) به کوچه های کوفه و شام کشیده شد و سپس در فواره بلند خون شهیدان و شعر شورانگیز شیعی، به امروز رسید. ما مدیون عاشوراییم. اگر آن روز زینب(س) کتاب قطور صبوری را تدوین نمی کرد ، امروز هیچ کس را معیار صبوری نبود. زینب(س) حجت شکیبایی است و آیه بردباری. در شکننده ترین لحظه ها و در ازدحام آزمون ها و آتش و آوارگی، کیست که فصلی از کتاب زینب(س) را بخواند و حقارت رنج خود را در مقایسه با آن رنج های کوه شکن درنیابد. منطقه عملیاتی زینب(س)، این بانوی صبور بنی هاشم ، منطقه فراگیر دردها و درمان های بشری است و فرماندهی کریمانه این عملیات دنباله دار، همه جبهه های اسارت را در بردارد.

زینب! برخیز زینب! برخیز که هنوز، کاروان کربلا چشم به دستان نوازشگر تو دوخته است . برخیز! که هنوز این خاک سوخته، خنکای نسیم نگاه تو را فریاد می‏زند … و این صحرای تشنه، محتاج شبنمی از چشمان‏توست که به گل نشیند . هنوز بر فراز بلندای نیزه‏ها، نام مقدس تو، فریاد می‏شود و پیکرهای خون آلود، قیام تو را چشم انتظارند … هنوز گهواره کودکان، تلنگر دستان تو را می‏طلبد و گلدسته‏ها اذان یاد تو را زمزمه می‏کند . هنوز پشت همه پندارهای سرخ، پشت همه زمان‏های کبود، پشت همه پیشانی‏های شکسته، پشت همه زخم‏های شکوفا، خیال تو می‏وزد و هنوز زمین پس از سال‏ها، معجزه‏ی پیامبر گونه‏ات را در شام فراموش نکرده است …

سیاه پوش تواَم. نامت را می نویسم و بزرگی ات، تمام تنم را می لرزاند. نامت را می نویسم و صبرت را تاب نمی آورم. لابه لای روزهای خاکستری اندوهت، آنچنان فرو می شکنم که حتی خویش را فراموش می کنم. بانو! بیابان، دنبال گام های استوارت، سال هاست که از تاریخ، روبه روی صبر عظیمت به زانو درآمده است. کربلا، چراغ در دست راه افتاده است. بانو! تاریخ، بر جاده های تاریک خویش، همچنان می تازد و تو سربلند ایستاده ای با اندوهان سرشارت. بانو!ثانیه ها برایت قدم به قدم رنج آورده اند و تو، قدم به قدم صبر کرده ای. چشم های زمان، همچنان از خوابی سنگین می سوزد؛ رنجی که سال ها تو را تنها به صبوری شناخت. بر کتف های گسترده آسمان، ملائک، پیکرت را آرام آرام می برند. فریادهایی شکسته، دهان هایی عزادار، خاک در هم می پیچد، گلدسته های دمشق، چشم به راه کبوتران زایر تواند. شهر، در اندوه تناور خویش پیچیده است. نامت را می نویسم و انگشت هایم بوی بال های سوخته شاپرکان غریب می گیرد. نامت را می نویسم و چشم هایم می سوزند. نامت را می نویسم و می گریم. بانو!تو را با بزرگی ات، تو را با صبرت، تو را با اندوهی که سال ها در سینه داشتی و دم نزدی، تو را تنها با تمام وجودم ـ همین چشم های ناچیز ـ اشک می ریزم.

ای زینب علیهاالسلام ! مگر سجاد علیه‏السلام از دریای بی‏کران علم و فهم تو چه امواجی را دیده و در سخنت چه چیزی را یافت که تو را «عالِمه غیر مُعلَّمه» خواند؟ که تو را آموخت تا در بزم غرور و مستی دشمن، جسارت او را که می‏خواست شخصیّت ابراهیمی تو را در هم شکند و قامت رسای تو را خم کند، با جمله «ما رَأَیْتُ اِلاّ جَمِیلاً» پاسخ گویی؟ ای حامل فصاحت و صراحت علی! تو با ذوالفقار بیانت بر اهریمن زبون نواختی و در میدان شهامت تاختی تا به آن جا که پرده از گذشته ننگین بنی امیه برداشتی و چهره کریه آنها را به جهانیان نشان دادی. ای زینت پدر و مونس مادر! چه منزلت و شخصیّتی داری که خدا نام تو را برگزید و بر لوح محفوظ نگاشت. ای زینب علیهاالسلام ! ای خورشید روز و ماه شب کربلا! با چه شکوه و جلالی طلوع کردی؟ حسین علیه‏السلام در نماز تو چه دیده بود که در آخرین دیدار فرمود:«خواهرم! در نماز شبت مرا از یاد نبر»؟

ای مظهر کبریایی خدا و جلوه تمام نمای حق تعالی! تو در نماز عشق، با خدا چه گفتی که در عبادت چنان شیفته و شیدا بودی که هیچ درد و رنجی تو را از بندگی و عشق‏ورزی به خدا باز نمی‏داشت؟ ای شکوه صبر و شکیب! تو آن دریای خون و حسین علیه‏السلام را در میان آن غوطه ‏ور دیدی و رو به آسمان کردی و با خدای خویش چنین گفتی:«اللّهم تَقَبَّل مِنّا هذا القُربان» تو در سیمای حسین علیه‏السلام آن محبوب دل آرایت، چه دیده بودی که هر لحظه جمال و جلال او را می‏نگریستی و حتّی در دوران کودکی‏ات جز در آغوش او آرام نمی‏گرفتی؟

زینبی که آن روی سکه عفت فاطمی است، پرده نشین خانه وحی است، پرورده غیرت هاست. همان خاتونی است که زنان کوفه صف اندر صف در انتظار دیدار اویند تا در درس تفسیرش بیاموزند که چنین بی مانند تفسیر قرآن بر سرنیزه خوانده شده را فریاد می کند، چنان که به قدرت قرآن، جان های بی وجدان اهل شهر نفاق را زنده کرد و حیات حسینی به رگ هامان تزریق کرد. آری، به خدا که تاریخ در محضر زینب(س) از پا درآمده و خود را به دست باکفایتش داده تا تاریخ و شریعت محمدی، همه و همه را از نو بسازد.

خداحافظ، کربلایی خاتون! خداحافظ ای پنجاه و… این همه سال در بدری! خداحافظ ای پنجاه و… این همه سال شبانه های زخمی! خداحافظ ای پنجاه و… این همه سال خستگی ممتد! خداحافظ ای تا ابد چلّه نشین کربلا، پرستوی زخمی خانه به دوش! و خداحافظ ای خاتون غم ها، زبان ناطقه بنی هاشم، کانون وفا، حیدر ثانی، ای ام المصائب، زینب!… امشب را سبک تر سفر می کند و سنگینی بار رسالت خود را بر شانه های زمین می سپارد؛ آن سان که از آن موقع، شانه های زمین، در هر بهاری زخم بر می دارد و از دل زمین، گل های سرخ رنگ می روید. لاله، پلاک رنگین کربلاست و رسالت زینب، رساندن کربلا به مقصد است.لاله، دل پاره پاره شبگرد نینواست. لاله، دل خون شده زینب است.

اگر مقیاس کربلا نبود و اگر زینب(س) نبود چه بسیار مردان و زنانی که در نیمه‌ی راه باز می‌ماندند. صبر زینب یک شورش بر اساس حیاتی معقول است که همواره در بحرانی‌ترین شرایط، بهترین جهت را برای تاریخ و زمانه ساخته و پرداخته کرده و عالمی را درس داده است. بانویی که وقتی بر عمرسعد خطابه میخواند, مصیبت را بزرگتر از فهم و عقل او میشمرد. زمانی که فقط خود اوست و خدا و کشتهی غرقه به خونش، دستان خود را به زیر آن پاره پاره تن میبرد و تمام وجودش غرق در محبت و معرفت به خداوند التماس میکند: «ربنا تقبل منا هذا القربان» این ایمان و باور است که زینب را به چنان صبوری فرامیخواند و صبوری او عین علم اوست

يا زينب كبري ستر ناموس نبوت چون حجاب زینب است مُحتَجَب لفظ حجاب از احتجاب زینب است دانش آموز علی و خواهر ناموس دین کی دهد معجر ز سر؟ قرآن کتاب زینب است از مزارش گر صدای سوز وسازی بشنوی آن صدای سوزش قلب کباب زینب است جامه ي یاران سیاه و محفل و پرچم سیاه آری آری این سیاهی یادگار زینب است از میان تربتش بوی حسین آید برون کهنه پیراهن گمانم در مزار زینب است

صبر را معنا و مفهومی به نام زینب است احترام عشق هم از احترام زینب است داوری بنگر که در بیدادگاه شهر شام با حسین همدست گشتن اتهام زینب است مشت را کرده گره با هیبت و احساس گفت این حسین فرمانده عالم، امام زینب است گرچه بین بانوان زهرا مقام اول است بعد زهرا رتبه ی برتر مقام زینب است . . .

به دنیا آمده بود تا صبر را شرمنده کند، زینب (س) این اسطوره تاریخ را می گویم. آمده بود تا عشق را مبهوت لحظه های زلالش کند. آمده بود تا صدق و وفا را به جهانیان بیاموزد و متانت و وقار را به نمایش گذارد. آمده بود تا رسالت خود را به انجام برساند؛ مونس و یار برادر، سالار قافله حسینی و غم خوار اسیران باشد. آمده بود تا فریاد بلند مظلومان باشد؛ فریادی که پژواک آن هنوز هم از ورای تاریخ به گوش شنوای دل های حق جویان می رسد.

چشمان تو ادامه ی دریای کربلا زینب شدي و زینت بابای کربلا با خطبه هات مانند علی می شوي ولی با گریه هات حضرت زهرای کربلا ای سر بلند از تو حسین بن فاطمه ای سر به زیر پیش تو سقای کربلا وفات حضرت زینب(س) تسلیت باد

بسوز ای دل بسوز ای دل برای زینب کبری رسیده وقت جانسوز عزای زینب کبری همان زینب همان زینب که بوده کوثر کوثر چو شمعی بی صدا سوزد به یاد ماتم دلبر

درود ای روح عزت،تجلی شهامت  درود ای کوه صبر و،وقار و استقامت فتاده در دل ما،شراری از غم تو دو عالم خون بگرید،برای ماتم تو وفات حضرت زینب(س) تسلیت باد

السلام علیک ِ یا عقیلة َ العرب… از داغت بگویم با چشمان تر جان دادی به یاد غربت دلبر او که شد میان گودالی بی سر بر غم یارت مبتلا هستی کشته ی داغ کربلا هستی وفات حضرت زینب(س) تسلیت باد

دوباره روضه ی تلخ اسارت زينب مرور متن ِ كتاب شرافت زينب وجود معجري از نور پرده درپرده دليل محكم حكم قداست زينب وفات حضرت زینب(س) تسلیت باد

وجودت آیت ِ عُظمای کربلا قهرمان بانوی صحرای کربلا همۀ ی عُمرت غرق درد و بلایی شهیده ی غصه هاي کربلایی ای کوثر زهرا خورشید مکتب یا امّ المصائب زینب یا زینب.. وفات حضرت زینب(س) تسلیت باد

در کرببلا به دردها درمان داد جان داد ولی جان به ره جانان داد بر برگ گل لاله نوشتند به خون از هجر حسین، زینب آخر جان داد وفات حضرت زینب(س) تسلیت باد

به منزل ی لطفت معتکفم یا رب،شده نوای من سیّدتی زینب ای امید ما همه ی مدد یا زینب،گل یاس فاطمه مدد یا زینب نورُالکواکِب،اُمّ المصائب، یا زینب وفات حضرت زینب را تسلیت عرض می‌ کنیم